uykudayım şimdi

 Sana uzunca bir mektup yazsam nasıl başlardım diye düşünüyorum. Mektup uzunca beni yazsa sana, o da nasıl başlayacağını bilemezdi. Ben mektuba seni yazsam, sana nereden başlayacağımı da bilemezdim. Sense bir mektup yazsan bana, nereden başlayacağını bilirdin.
Kaldığın yerden.
Ben kaldığım yerden gökyüzünü anlatmaya devam etsem sana, o zaman senin yüzün de göğün yüzü gibi sancılanıp karışırdı. Ama o yağsa da, sen yağmazdın. Sen yağsaydın, ben hep yanlış yağmurlarda ıslanmak zorunda kalmazdım.

 

 

 

Evet, işte yanımda... O mis gibi kokusuyla, tüm güzelliğiyle, tüm  çekiciliğiyle..... yanımda işte.  Artık ona anlatmalıyım bütün hislerimi. Ama sanki onda da bana karşı bişeyler var gibi. O da benden hoşlanıyormu ne? Bana çok güzel bakıyo...

 

Muhabbet koyulaştıkca sanki daha bi yakınız artık. Evet evet omzunu omzumda hissediyorum. Elini tuttum korka korka, ama o da benim elimi tuttu işte ve arkasından da başını omzuma yasladı. Aman allahım ölecem şimdi heyecandan. Bu ne mutluluktur yarabbim. Sonunda kollarımda işte. Sanki rüya gibi... Dudaklarımız da kavuştu arkasından. Ona deli gibi sarılıyorum, o da bana...

 

Hiç kopasım gelmiyo ondan ama annemi bulmam gerek. Müsadesini isteyip yukarı kata çıkıyorum. Ama yukarısı çok kalabalık. Tüm akrabalar gelmiş. Aman allahım bu kadar akrabayla ilgilenirsem bi taneme zaman ayıramam. Ama yakalandık bi kere... En azından beni görenleri selamlayayım..

 

Dayanamayıp canımın yanına iniyorum bi ara. Onu biraz daha görüp tekrar çıkayım. Canım benim ne kadar anlayışlı, tekrar gönderiyor beni akrabalarımın yanına. Tekrar çıkıyorum ama ne bitmez akrabam varmış... O kalabalıkta annemi bulamıyorum... Anneeee nerdesiiiinnnn....

 

- Oğluuuum, hadi işe geç kalacaksın, kalk artık....

 

(Lanet olsun, gene mi yaaaaaaaa)