Uçurumdayım, uçurumun en sonundayım iste. Artik gözümü kapatıp yol almanın tam da eşiğindeyim.
Gidersem her şeyi bırakırım, kalırsam belki yeniden bir soluk olurum tüm yaşanmışlıklara. Olurmuyum acaba, ya da olmam da herkes bildiğini mi bu okur bu kahpe dünyada.
Hayat işte hep seçimlerden ibaret. Kalmak mı yoksa gitmek midir zor olan? Gidersem ne olacak, hangi şey değişecek ya da insanoğlunun nefes alışında ve hayatında her şey düzelecek mi? Peki ya kalırsam hayatım en başta her şey yoluna mı girecek, beni sevenlerin sevgisini hissedecek miyim tüm hücrelerimde. Ne kadar zor bir soru değil mi… Gitmek mi zor yoksa kalmak mı zor? Hangisini seçmeliyim, hangisini yaşamalıyım tüm benliğimde, tüm soluk alışımda.

Gitmeliyim evet gitmeliyim bu diyardan, ardımda bırakmalıyım sevdiklerimi. Ben gidersem herkes huzur dolacak buna inanıyorum. Bütün sorunlar hallolacak. Dünya farklı dönecek, güneş farklı doğup, farklı ısıtacak herkesi. Mutluluk olacak hayatlarında ben gidersem. Bütün sorunlar teker teker çözülecek benim verdiğim hayat dersiyle. Anlayacaklar sevmenin ne kadar KUTSAL olduğunu, anlayacaklar sevginin ötesinde olan tek şeyin ölüm olduğunu ve farkına varacaklar işte o an ben gidince… İlk olarak düşmanlarım sevinecek. Oh be diyecekler dünyadan biri daha gitti, zaten fazlalıktı diyecekler. Sonra tek tek sevdiklerim anlayacaklar sevmenin, değer vermenin, sevgi uğruna bir hayatın sönüşünü görecekler, soğuk bedenimin ardındaki sitemli mektubumda. Bundan sonra daha bir sevecekler etrafındakileri, daha sıkı sarılacaklar. Kaybettik, başımız sağ olsun değil, biz sevgiyi yitirdik diyecekler, nafile olmayacak ve farklı farklı nefes alacaklar her gün. Sevdiklerinin kıymetini ayrı bilecekler. Yanlarında olmanın, sevdiğini söylemenin yüceliğini anlayacaklar. Ben ders olacağım hayatta onlara, ölümüm ibret olacak onlara…

Peki ya kalırsam ne olacak, sevdiklerim benim farkındalığımı hissedecekler mi, beni sıkı sıkıya saracaklar mı yoksa kendi halime bırakıp beni, benliğime sarılıp sarmalanmamı izleyecekler… Donacak mıyım sevdiklerimin sevgisizliğiyle, her gün kahır mektupları yazıp, derinliğimde mi yaşayacağım.

Bilmiyorum ki inan bilmiyorum. Sadece yaşamalıyım ya da yaşamamalıyım bu köhne dünyamı. Herkesi olduğu gibi kabul edip yüreğime kendi kendime mi su serpmeliyim. İnsanin tek dostu kendisidir derlerdi, yoksa gerçek bu mu? İnsan kendiyle ağlar, kendiyle yaşar, sunabileceğini sunar ve sonra nefesi mi kesilirdi. Hangisi doğru? feryat ediyorum artik yarınlara. Bilmemek acıtıyor beni. Benliğimde kaybolup, sessizliğimde kendime bir soluk oluyorum her gün. Ertesi gün, gün ısımla bakıyorum insanlara tebessüm ediyorum, nafile… Gün batımıyla izliyorum gene insanları, gene nafile… Yine de seviyorum sevdiklerimi hiç medet ummadan, bekleyişler içinde yaşamadan, nefes alıyorum, alsam da soruyorum binlerce kez kendime GİTMEK Mİ ZOR YOKSA KALMAK MI ZOR